NO, NOT ,DO NOT….

 

 

For some unknown reasons I was sliding into a negative frame of mind. As such things are positive in my life and still this negative energy was making me bit drained.

My friend, who is a Neuro Linguistics Programming expert said it mostly originates from my negative language and if I consciously change my language I would be brimming with positive energy.

Next day, when I got up, I decided to use only positive language throughout the day. As suggested by the friend, I decided to observe my language closely and make changes immediately if I am slipping into negative mode. He said I should reframe every negative message I come across into positive.

As I was tying my walking shoes, the newspaper arrived. " US and Isreal attacked Iran, hundreds killed" the headlines screamed. I stared at the headlines for a few seconds failing to understand how I will rephrase this into positive. This, undoubtedly, is not just a language problem. This is the result of the deeper evil side of human thinking. Still, since I wanted to make a positive statement I took a pen, crossed the heading and wrote boldly- NO TO WAR. That was a good beginning and I felt happy.

 My happiness, however, was short lived. As I walked past a boundary wall, I saw something written on that-" Stick no bills". Half of us will not even understand what a bill means here. I halted for a second and rewrote that statement in my mind and made it positive - " Help to keep my beautiful wall as it is". Wow, rephrasing was working and I felt elated.

But I was not ready for the challenges thrown at me. When I looked around what I saw astonished me-

"Don't push, it is an automatic gate"

" Don't throw waste here"

" Don't keep the chappals on the temple steps"

" Please don't horn"(  yes it is horn and not honk)

" Don't drink and drive"

" Don't park here"

“ Not a thoroughfare”

 As I kept looking around, I started feeling dizzy. Most of the instructions and language started with NO or DO NOT. I wondered why I never noticed it before. These statements have become such an integral part of our life that we never experience the impact it has on us. Truth is, unfortunately, this seemingly harmless language is slowly injective negative energy into us.

When I thought about it, I realized that we could not just blame the language alone. All these so-called negative statements are the result of our indiscipline.

Our civic senses are at the lowest. We have an inborn tendency to disregard all laws and rules. We do not respect our responsibilities as a citizen. We have reached a point where, though to a negligible effect, only threat works. We have fully become numb to positive and affirmative language.

The above are just a few examples of what I saw in my forty-five minutes’ walk. If you observe deeply, you can have an unending list of such statements. And don’t be surprised if you find yourself using such language frequently. The realization drained me further. Nevertheless, I decided not to give up. By adding a dose of positive energy to my mind, I understood I could easily rephrase all the above-mentioned statements into a more positive and affirmative way, which will be beneficial to all of us.

The most important question is whether it is our actions that is defining our language or is it the language which is influencing our actions. According to my friend, we should start from our language.

By then I had reached back home and I could see my four-year-old grandson climbing on the gate, eagerly waiting for my return.

From the distance I could hear my daughter shouting.” Don’t climb on it, don’t climb”.

She was surprised when I smiled instead of shouting at him, which is what I did normally. I picked up my grandson and declared, “son you have many more heights to climb”. Yes, we don’t need too much effort to change our language from negative to positive.

Why can't we all give it a try? Sorry, let me rephrase it- let us all give it a try. Meanwhile, just make an attempt at reframing the above statements I have mentioned. That will be a good starting point. Let NOT’S AND DO NOT’S take some rest.

Nobel Prize VS Booker Prize.

 

 

Disclaimer: This blog is not about books.

Last week I read two books, one by a Nobel Prize winner and second by a Booker Prize winner. Both Indians.

“Mother Mary Comes To Me” is a brilliant autobiographical book written by Arundhati Roy. Being an internationally acclaimed author, she does not need any introduction. Her book, written so lucidly, gives us a detailed description of her life.

She ran away from her mother to Delhi and, to put it mildly, had a listless and aimless life. Her life was devoid of dreams and was more directed by drugs and drinks. She was not aware of any special skills she possessed.

There was no one to guide, motivate or direct her. Life was ruthless and she struggled in all possible ways. She got entangled with a married man, who was also fighting to find a place of his own. Needless to say, she was penniless.

Together with her boyfriend she did a film, which did not help them in any way. Then, Arundhati, who has a Degree in Architecture, wrote a screenplay for a film to be presented in Door darshan. Her boy friend directed it and the film became a success, earning her the National Award for the best screen play.

The success did not redefine her life, but it brought some stability. It was during these days that she started writing the seminal book,” God of small things”, which took almost 10 years to be completed. Rest, as they say, is history.

What is important is, she had no clue about her writing skills before she wrote the book. To her credit, she was not like a meteor, which illuminated the sky briefly before getting faded out. Instead, she identified her skill as a writer and polished it to produce many more gems.

In short, it was a series of accidents which gave some shape to her life. Nothing was planned and it was a spontaneous, organic eruption of her genius at a certain point of her life.

The second book is KARUNA, written by Kailash Satyarthi. His name may not be familiar to many and will be surprised to know that he is a Nobel Peace Prize recipient. (Yes, the same Prize Mr. Trump is after)

The book definitely has his experiences explained, but is not an autobiography. From the book, however, we get to know more about Mr. Kailash. He was an Engineer, who from his early childhood, was concerned about contributing to the society.

Mr. Satyarthi, as many may know, is a person who has dedicated his whole life to the upliftment of children who are cruelly pushed into child labor. He could have easily chosen a more comfortable life. But he chose a life strewn with threats, hardships and unending legal intimidations. While going through his experiences we will wonder why one should willingly select such an activity as his life mission. In his book, he hardly says anything about him. The book is focused on the importance of inculcating the value of KARUNA in our life.

 Even though he is a Nobel Prize winner, unfortunately many of us might not have heard the name of Mr. Satyarthi and may not even recognize him.

Career choice of our children is still a great concern for most of the parents. Interestingly, we have two contrasting examples above. Arundhati had not plan about her life or career and led a bohemian life. Nevertheless, at a certain point, she realized her skill and talent and evolved herself as a multi-faceted personality. Will we allow our children to go through such experiences and be comfortable if they decide to discover their skills and evolve themselves?

Mr. Satyarthi, on the other hand, had definite plans about his life even when he was young. He has silently dedicated his life for the upliftment of children, who are undergoing unbelievable suffering, thus building a better future for them.  Though his life is devoid of glamour, status and financial success, he is a person awed and respected by people across the world. Still, will you be comfortable if your children decide to follow his path?

In other words, how many of us will willingly allow our children to evolve as a Arundhati Roy or Mr. Satyarthi?

Even I do not have a definite answer for this. I feel lucky to have known the lives of two such towering personalities. It helped me in realizing that a successful career does not always mean money, status and power. It taught me, like most of the things in nature, human being is also capable of enjoying organic growth. I wish we have more of Arundhati's and Satyarthi’s among us.

 

The Lonely Bird

 

 

A peahen visits our housing society regularly. She is all alone.

 It was during the Covid I sighted her for the first time. Those days, when we were brutally confined to our four walls, her presence worked magic.

She was like a rainbow in the sky; like a heavy rain on a hot summer day. When we gazed blankly at the future, trying to come in terms with the saddening news all around, she flew down on to our balconies, carrying boundless positive energy.

Her long, glimmering turquoise, blue neck, the beautiful plumes rafting in the wind, the small shining crown on her head... they all added colors to our otherwise dull and gloomy days.

She perched on the mango tree, flew from one roof top to the other, walked majestically across the abandoned shuttle court. It filled our heart. We competed with each other in taking her various snaps. We shared it in other groups, making them comment jealously,

" How lucky you are to have such a beauty among you during these dark days”.

I always felt that her presence had a larger meaning. She was not just another bird. She was, in some way, a messenger of nature; a harbinger of hope. Our over indulgence into the material life had somewhere broken our bridge to the nature. This wonderful creature was rebuilding that bridge by slowly connecting us back to the nature.

Then the covid was over and we went back to our busy lives. Naturally, we forgot the bird. I am sure that the sudden surge of activities might have startled the bird as well. Eventually, it disappeared from our life.

Now she is back again, still alone. Surprisingly her presence does not excite me anymore. I watch her roaming around our society without any interest.

Even she has lost her sheen. She looks old and worn out. Her focus is only in fetching food. While she rests on my terrace, she looks drained and worried. While flying away to safety from the attacking dogs, she looks tired.

Most of the houses in our society are empty and she visits those balconies in the morning, as if to fill the void. When I saw her precariously balancing on the balcony grill, I felt she must be waiting for the inmates to come back home.

We no longer take her photo. For us she is just another stray animal, without any significance.

But why did she come back? What happened to her in between? Is she here with a message of another impending disaster? Or, is she reminding us again that we are moving further away from nature? Is her exhausted body making us realize how transient beauty can be?  Is she echoing the sorrow of those empty houses? Is she searching for her final place to rest?

I do not have answers to any of these questions. I, however, realize that, today the presence of this beautiful creature, which instilled hope and excitement years back, is filling me with grief and despair.   

My heart whispers that it is time to repay for the hope, happiness and healing it provided me during those dark days. Question is, how will i?

 

Jab we met

 

 We met. Many of us after 35 years. School and college reunions are a fashion today. After being romanticized by a few films, it has almost become a craze. Yet, it took thirty-five years for us to meet. I will not dwell into the reasons of not meeting. Rather, I will share what transpired jab we met.

Suddenly one day the idea of reactivating, our almost dead, group was mooted. The response was overwhelming. The cloud burst and messages started flying up and down. It was like the birds flocking back to the nest long forgotten.

The next natural thing to do was to plan a get together. All were extremely eager. The plans were drawn and fate had its mischievous smile when the date selected happened to be the Valentine’s Day.

Arrangements were made quickly and all the while excitement mounted. 

Nalini was the first person to walk in and she was dropped by her husband. He too joined us for a brief period and we spoke as if we are acquainted for long time. While talking to him I realized that our relationships, restricted to ourselves during the college days, have extended its branches to the families as well. Reconfirming my thoughts, Maimoona came along with her six months old granddaughter. She was all smiles and went jumping from one person to another. As I was wondering how effortlessly she was finding comfort with each one of us, it dawned on me that what I am witnessing is a magic. Each one, while wrapping her in their arms, was passing on their unstinted love to the coming generation, and the bundle of joy, being their representative, was receiving it in abundance. That magical moment defined the future of our relationship.

When each person walked in, there was an uproar and unrestricted display of emotions. Everyone was so excited and first few hours were chaotic. The agenda was thrown to the winds and everyone poured their heart out. Then some sense of calmness prevailed. We all sat down and tried to fill in the chasm created by 35 long years, as much as we could. One thing was evident that we have enough stories in our armor to share for the rest of our life time.

The program was arranged at my home and it helped in creating a homely atmosphere. (Since my home is called HAMLET, I had the secret wish of hosting the first get together here. Which venue can be more appropriate for a bunch of English Lit students to meet after 35 years?) No one felt as if they are the guest and from the beginning itself, they were extremely comfortable with the space. No one was sitting rigidly or awkwardly in a corner. They all spread out to the whole space available. Chairs were dragged in, kitchen occupied, water was served... everyone felt at home.

The food was arranged after consultation. We had vegetarians, non-vegetarians, beef eaters, biriyani lovers and so on. The food, however, never divided us. Years back, in our classrooms we shared our tastes and it still continues. Yes, we force others to eat, but only out of love and care. This can be a script for a real Kerala Story.

In between, when I climbed up the stairs to take a group photo, I was amazed at what I saw. We have teachers, dancers, singers, writers, business men, politicians, health coach, birdwatcher.......In front of me i could see the slice of our society. We have friends coming from Thiruvananthapuram and Kannur, thus representing the length and breadth of the state. What else can one ask for.

We remembered our beloved MAC (Prof. Macaden) who was literally a friend, guide and philosopher for each one of us. He was the one who gave us confidence and instilled a sense of purpose in all of us. Stories about him will not end and memories about him will never fade. When we named our group MACADIEUS, we only had him in our mind.

The few hours of togetherness took us to another level of camaraderie. The invisible bond which kept us together for 35 years became stronger. All were reluctant to leave.

Those who said they will leave after lunch stayed back. Those who booked the cab for five o’clock started cursing them. Many switched off the mobile to avoid the calls from home.

As if to delay the inevitable parting scene we all started the cleaning process. Leftover food was packed to be taken back home; ice cream and cake carried back to all families to spread the sweetness; like responsible citizens waste was collected to be disposed properly; utensils were washed and chairs were kept back in their place.

Still, we had to call it a day due to time constraints and other responsibilities.  We parted by carrying our photos framed with the following lines inscribed on it.

At Hamlet

We met

After 35 years

Holding joyful tears

“ To be or not to be”

Never bother us a wee.

For, always “TO BE”

To our joy, is the key.

We know photos can fade. But those splendid moments we all were carrying in our hearts can never be erased.

It is not that everything is smooth with the group. We had a couple of friends leaving the group as they were not able to find their space. We have small fights, arguments and difference of opinions. There was a time when that would have disturbed us. But, may be due to the wisdom gained by age, we could take all these in our stride. We could look beyond these small hiccups to a better future.

We have decided to take the togetherness forward. The group is vibrant. New plans are discussed every day. Some of them are even crossing borders. Most of us are retired and were worried about the future ahead. Group has not removed all our worries. Nevertheless, it has mitigated it. Today when we are too exhausted or worried, there is a place, though virtual, for all of us to come and rest. There is always someone waiting for us, someone who will listen to you, appreciate you, laugh along with you, wipe your tears, pray for you and walk along with you. We need our family; we also need an enviable circle of friends around us. Especially today, when even the safest countries in the world are under threat of an imminent war.

 

As poet said,

“T is not too late to seek a newer world…

We are not now that strength in old days

Moved earth and heaven, that which we are, we are;

One equal temper of heroic hearts,

Made weak by time and fate, but strong in will

To strive, to seek, to find, and not to yield.”

ULYSSES, LORD TENNYSON.

 

ചേയാ

 

ചേയാ എന്ന പേരു തന്നെയാണ് എന്നെ ആദ്യം ആകർഷിച്ചത്. അച്ഛൻ്റെ മേശപ്പുറത്ത് പുസ്തകമിരിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ വല്ലാത്ത കൗതുകം തോന്നി. അത്യാവശ്യം വായനയും എഴുത്തുമൊക്കെയുള്ള എനിക്ക് ഈ വാക്കിൻ്റെ അർത്ഥമറിയില്ലല്ലോ എന്ന അങ്കലാപ്പിലാണ് പുസ്തകം കൈയിലെടുത്തത്. തീരെ പരിചിതമല്ലാത്ത ഒരു സന്യാസിയുടേതാണ് മുഖച്ചിത്രം .കരുണ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. ഏതെല്ലാമോ ചിന്തകളാൽ കലുഷിതമായ മുഖത്തെ ചുളിവുകൾക്കിടയിലും ശാന്തത ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇദ്ദേഹത്തെ കുറിച്ചാണ് ഈ പുസ്തകമെങ്കിൽ ,ത്യാഗത്തിൻ്റെയും കരുണയുടെയും നിശ്ചയദാർഡ്യത്തിൻ്റെയും അനിതരസാധാരണങ്ങളായ അനുഭവങ്ങൾ അതിൻ്റെ ഉള്ളടക്കത്തിൽ ഉണ്ടാവുമെന്ന് മനസ്സ് പറഞ്ഞു.ആ ഉള്ളറിവ് ശരിയായിരുന്നു എന്ന് പുസ്തകം വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തീർച്ചയായി.

ചേയാ എന്ന വാക്കിൻ്റെ അർത്ഥം മുൻവചനമായി തന്നെ പുസ്തകത്തിൽ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. അത് വായിച്ചപ്പോൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ തരിച്ചിരുന്നു പോയി.' ഒരു കാലത്ത് താഴ്ന്ന ജാതിയിൽപ്പെട്ടവർ ഉയർന്ന ജാതിക്കാരെ കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയാൻ വിളിച്ചു പറയേണ്ട അടയാളവാക്കായിരുന്നു ' ചേയാ'. അതിനു മറുപടിയായി പറയേണ്ട അടയാള വാക്കാണ് 'ഹോയ്'. അതു കേട്ടാൽ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർ വഴി മാറിക്കൊടുക്കണമെന്നായിരുന്നു സാമൂഹിക രീതി'. തൊട്ടുകൂടായ്കയെക്കുറിച്ചൊക്കെ അനേകം കഥകൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ,താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർ ഇത്തരമൊരു വാക്ക് വിളിച്ചു പറയണമെന്നത് ആദ്യമായി അറിയുകയായിരുന്നു. ആ വാക്കിൻ്റെ പ്രഹര ശേഷി എന്നെ വല്ലാതെ തളർത്തി.

ഒരു മനുഷ്യൻ എവിടെ, ആരിലൂടെ, ഏതു നിറത്തിൽ ജനിക്കണമെന്നത് അവന് നിശ്ചയിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ നിറത്തിൻ്റെയും ജാതിയുടെയും മതത്തിൻ്റെയുമൊക്കെ പേരിൽ മാറ്റി നിർത്തപ്പെടണമെന്ന സാമൂഹിക നീതി മനുഷ്യനിർമിതമാണ്. ഞാൻ അധകൃതനാണ് എന്ന് സ്വയം വിളിച്ചു പറയേണ്ടി വരുന്ന വലിയ വിഭാഗം ജനങ്ങൾ ഈ  സമൂഹത്തിലുണ്ടായിരുന്നു എന്ന ഒർമപ്പെടുത്തൽ എന്നിൽ നടുക്കമുണ്ടാക്കി.

ചേയാ എന്ന രണ്ടു വാക്കുകൾ ഉറക്കെ പറഞ്ഞ് സ്വയം മാറി നിൽക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിനെ സൃഷ്ടിച്ചവരുടെ മനസ്സ്,  അത് ഏത് ഉന്നതകുലജാതരുടേതായാലും , എത്രമാത്രം നീചവും, ജീർണവും സങ്കുചിതവുമാവും.

രണ്ടു വാക്കുകളിലൂടെ അവർ നമുക്കിടയിൽ പണിതുയർത്തിയ കൂറ്റൻ മതിലുകൾ കുറേയൊക്കെ തകർക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ,അതിൻ്റെ,മറികടക്കാനാവാത്ത അനേകം അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഇന്നും ബാക്കിയുണ്ട് എന്നതാണ് സത്യം .

ജാതിയുടെയും നിറത്തിൻ്റെയും പേരിൽ പടുത്തുയർത്തിയ അനേകം മതിലുകളെ തകർത്തു കളയുകയെന്നത് ജീവിത വ്രതമാക്കി മാറ്റിയ മഹാമനസ്ക്കനായിരുന്നു സ്വാമി ആനന്ദതീർത്ഥർ എന്ന് പുസ്തകം വായിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിലായി .

എന്നിട്ടും ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ അറിയാതെ പോയത് എന്തു കൊണ്ടാവാം? അയിത്തോച്ചാടനം എന്നു കേൾക്കുമ്പോൾ എൻ്റെ മനസ്സിലേക്ക് കയറി വരുന്ന ചിത്രങ്ങളിലൊന്നും ഈ പേരുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം . വാക്കിനെക്കാൾ ഏറെ പ്രവൃത്തിയെ തൻ്റെ ജീവിത സപര്യയാക്കിയതു കൊണ്ടാവാം അദ്ദേഹം അധികം അറിയപ്പെടാതെ പോയത്. അനുയായികൾക്ക് ഉദ്ധരിക്കാൻ പാകത്തിൽ അദ്ദേഹം മഹത് വചനങ്ങളൊന്നും എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ നിരന്തരമായ  കർമ ധീരതയാൽ ഉയർത്തപ്പെട്ട അനേകം ആളുകളുടെ മനസ്സിൽ അദ്ദേഹം ഏറ്റുവാങ്ങിയ ശാരീരികവും മാനസികവുമായ പീഡനങ്ങളുടെ മുറിയും നോവും ഒരിക്കലും മാറാത്ത മായാത്ത ഓർമകളായി ആദരവായി എന്നും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടാവും. ഒരിക്കലും തളരാത്ത പ്രയത്നത്താൽ ആ കൂറ്റൻ മതിലിൻ്റെ ഏതാനും ഭാഗങ്ങളെങ്കിലും പൊളിക്കാൻ കഴിയുമ്പോൾ, ചേയാ എന്നു സ്വയം വിളിച്ചു പറയാതെ ,സവർണ രഥമുരുളുന്ന ജീവിതത്തിൻ്റെ പൊതുവഴിയിലേക്ക്, തൊട്ടുകൂടാത്തവർ എന്നു മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവർ നെഞ്ചുയർത്തി കയറി നിൽക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ജീവിതം ധന്യമാവുന്നു .

ചരിത്രവും പഠനങ്ങളുമൊക്കെ ഏതാനും മഹത് വ്യക്തികളിലേക്ക് മാത്രമൊതുങ്ങുമ്പോൾ , അനേകം സമരങ്ങൾക്കും ചെറുത്തുനിൽപ്പുകൾക്കും നേതൃത്വം കൊടുത്ത സ്വാമി ആനന്ദതീർത്ഥരെ പോലെയുള്ളവരെ നാം അറിയാതെ പോകുന്നു. മാനുഷിക മൂല്യങ്ങൾക്കു വേണ്ടി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവെച്ച ഇത്തരം അപൂർവ വ്യക്തിത്വങ്ങളെക്കുറിച്ച് പല തലമുറകൾ അറിയേണ്ടത് ചരിത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ ആവശ്യമാണ്. ആ കർത്തവ്യം ഈ പുസ്തകത്തിൻ്റെ രചയിതാവായ ആർ. ഉണ്ണിമാധവൻ വളരെ ഭംഗിയായി നിറവേറ്റിയിരിക്കുന്നു . സ്വാമിജിയെ പോലെയുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും എന്ത് മാറ്റിവെയ്ക്കണം എന്നത് ഒരു എഴുത്തുകാരനെ കുഴപ്പിക്കുന്ന കാര്യമാണ്. എന്നാൽ സ്വാമിജിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രസക്തമായ എല്ലാം ഭാഗങ്ങളും വളരെ കൃത്യത്തയോടെ അവതരിപ്പിച്ചു എന്നതാണ് ഈ പുസ്തകത്തിൻ്റെ വിജയം. ഈ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ അസാമാന്യനായ ഒരു മനുഷ്യ സ്നേഹിയെ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞതിലുള്ള അതിയായ സന്തോഷവും, ഒരു നല്ല പുസ്തകം വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിലുള്ള സുഖവും  ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നു. 

മുഴുവനായിട്ടല്ലെങ്കിലും , ഞാനിന്ന് അനുഭവിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് പിന്നിൽ സ്വാമിജിയെ പോലുള്ളവരുടെ ആത്മത്യാഗമുണ്ടെന്ന അറിവിന് മുന്നിൽ ഞാൻ വിനയപൂർവം തല കുനി ക്കുന്നു. ഈ പുസ്തകം വായിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ അത് എനിക്കൊരു വലിയൊരു നഷ്ടമാകുമായിരുന്നു. ചേയാ എന്ന വാക്ക് നമുക്കിടയിൽ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ആ വാക്ക് ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിവേചനത്തിൻ്റെയും വിദ്വേഷത്തിൻ്റെയും ഉണങ്ങാത്ത വേരുകൾ, വീണ്ടുമൊരു വിഷവൃ ക്ഷമായി വളരാനുള്ള അവസരം കാത്ത് മണ്ണിൻ്റെ അടുരുകൾക്കുള്ളിൽ പതിയിരിക്കുന്നുണ്ട്. ആ വിദ്വേഷം മനുഷ്യ മനസ്സുകളിൽ നിന്നും പാടെ നീക്കം ചെയ്യപ്പെടണമെങ്കിൽ സ്വാമിജിയെ പോലുള്ളവരുടെ ആത്മത്യാഗത്തിൻ്റെ കഥകൾ നാം കൂടുതൽ അറിയണം. ആ കഥകൾ കൂടുതൽ ആളുകളിലേക്ക് എത്തണം. അതിന് ഇത്തരം പുസ്തകം കൂടുതൽ പേർ വായിക്കണം.

സങ്കുചിതമായ ജാതി മത ചിന്തകൾക്കതീത്തമായി ,സ്നേഹത്തിൻ്റയും സമത്വത്തിൻ്റെയും ഒരു ലോകം വിഭാവനം ചെയ്യുന്നവർക്ക് ഈ പുസ്തകം വലിയ പ്രചോദനമാവും.

രണ്ടു പെൺമക്കളുമായി ഒരച്ഛൻ കെ.എൽ.എഫിൽ

 

രാവിലെ, ആദ്യത്തെ സെഷനിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് മന്ദീപ് വരുന്നത് കണ്ടത്. അത്ഭുതം തോന്നി. തൃശ്ശൂരിൽ നിന്നും അതിരാവിലെ പുറപ്പെട്ട് കോഴിക്കോട് കെ.എൽ എഫിൽ വരാനുള്ള സാഹിത്യ ബന്ധമൊന്നും അവനില്ല . ഇനി ബിസിനസ്സ് ആവശ്യത്തിനാണെങ്കിൽ, മരുന്നു കച്ചവടക്കാരന് പുസ്തകത്തിനും ചർച്ചകൾക്കും ഇടയിൽ എന്തു കാര്യം?

തത്ക്കാലം ദേവ്ദത് പട്നായിക്ക് മിത്തോളജിയിലെ തന്നെ  മിത്തുകളെ പൊളിച്ചടുക്കുന്നതിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു.

സെക്ഷൻ കഴിഞ്ഞു കണ്ടപ്പോഴാണ് കുട്ടികളെയും കൂട്ടിയാണ് വന്നതെന്ന് മന്ദീപ് പറഞ്ഞത്.

" അവർക്ക് സുനിതാ വില്യംസിനെ കാണണമെന്നു പറഞ്ഞു " .എൻ്റെ അത്ഭുതം കണ്ടിട്ടാവും അവൻ വിശദീകരിച്ചു.

അതെന്നെ കൂടുതൽ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.ഇത്തരമൊരു സാഹിത്യ ഉത്സവത്തിനെ സുനിതാ വില്യംസിനെ പോലെയുള്ളവരുടെ വരവ് എങ്ങിനെ സ്വാധീനിക്കുമെന്ന എൻ്റെ സംശയത്തിന് വ്യക്തമായ ഒരുത്തരമായിരുന്നു അത്. പതിനെട്ടും ഇരുപതും വയസ്സുള്ള രണ്ടു പെൺകുട്ടികളെ നൂറോളം കിലോമീറ്റർ അകലെ നിന്നും ഈ വേദിയിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നിടത്താണ് സുനിതാ വില്യംസ് എന്ന അപൂർവ വ്യക്തിത്വത്തിൻ്റെ പ്രഭാവം നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. 

" ശ്യൂനാകാശത്ത്, ഒരു കൊച്ചു പേടകത്തിലിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഒറ്റ ഭൂമിയെ കാണുന്നുള്ളൂ. പിന്നെയെന്തിനാണ് മനുഷ്യൻ മതത്തിൻ്റെയും, ജാതിയുടെയും ,വർഗത്തിൻ്റെയും ,നിറത്തിൻ്റെയുമൊക്കെ പേരിൽ പരസ്പരം പോരാടുന്നത്" എന്ന ലളിതമായ ചോദ്യത്തിലൂടെയവർ നമ്മുടെയെല്ലാം ഉള്ളു പൊള്ളിച്ചു. സംസ്ക്കാരങ്ങൾ പകർന്നു തന്ന അറിവുo, നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ അനുഭവസമ്പത്തും, ശാസ്ത്രവും, കലയും രാഷ്ട്രീയവുമൊക്കെ പാകപ്പെടുത്തിയെടുത്ത പക്വതയും ഉണ്ടെന്നു ഗർവ് പറയുന്ന പഴയ തലമുറ, ചാട്ടൂളി പോലെ നെഞ്ചിൽ തുളച്ചു കയറുന്ന, ആ ചോദ്യത്തിനു മുന്നിൽ പതറി നിൽക്കുന്നിടത്താണ് ഈ രണ്ടു പെൺകുട്ടികളുടെ വരവ് പ്രസക്തമാവുന്നത്.

അത്, Genz എന്ന് നമ്മൾ പേരിട്ടു വിളിക്കുന്ന പുതിയ തലമുറയെക്കുറിച്ചുള്ള പല മുൻവിധികളും ശരിയാണോ എന്നു സ്വയം ചോദിക്കാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

മാളും, സിനിമയും, അമ്യൂസ്മെൻ്റ് പാർക്കും ,ബാൻഡും ,കഫേയുമൊക്കെ മാത്രമാണ് അവരെ ആകർഷിക്കുന്ന ഘടകങ്ങൾ എന്ന എൻ്റെ ധാരണയെ തിരുത്തി കുറിച്ചു അവർ രണ്ടു പേരും. 

ഞാൻ പങ്കുവെച്ച ബ്രോഷർ നോക്കി, വളരെ ആവേശത്തോടെയാണ് അവർ ഒരു വേദിയിൽ നിന്നും മറ്റൊരു വേദിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറിയത്. എപ്പോഴും ബിസിനസ്സ് മാത്രം ചിന്തിക്കുകയും ,സ്വതവേ ഒരു അരസികനാണെന്നും ഞാൻ മുദ്ര കുത്തിയ മന്ദീപ് അവരുടെ ആവേശത്തിൽ പങ്കു ചേർന്നു എന്നത് , രക്ഷിതാക്കളും പുതിയ തലമുറയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എൻ്റെ പല ആശങ്കകളെയും അകറ്റി . വലിയ ജോലിത്തിരക്കുകൾ ഉണ്ടായിട്ടും, മക്കൾക്കു വേണ്ടി ,ഒരു സാഹിത്യോത്സവത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ, ഒരു മുഴുവൻ ദിവസവും മാറ്റി വെച്ച ആ അച്ഛനോട് എനിക്ക് മതിപ്പും ബഹുമാനവും തോന്നി.

അഭൂതപൂർവമായ തിരക്കാണ് കെ.എൽ.എഫിൽ. അതിലധികവും പുതിയ തലമുറയും.  അവരിലധികവും ഫോട്ടോ ഷൂട്ടിന് വന്നവരാണ് എന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത്. ഇവരൊക്കെ ഇത്തരം വേദികളെ എത്രത്തോളം ഗൗരവത്തിൽ കാണുന്നുണ്ട് എന്ന എൻ്റെ സംശയത്തിന് ഈ രണ്ട് മിടുക്കി പെൺകുട്ടികൾ വളരെ ആഴത്തിലുള്ള മറുപടി തന്നു .

അറിവിനോടും, പുസ്തകങ്ങളോടും, ചർച്ചകളോടുമൊക്കെ പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് ഒരിഷ്ടക്കുറവുമില്ല. അവരെ കൂടി ആകർഷിക്കുന്ന, ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിധത്തിൽ അത് ഒരുക്കണമെന്നു മാത്രം.

അച്ഛനും കുട്ടികളും ഒരുമിച്ചിരുന്നു കേട്ട അവസാന ചർച്ച ബെൻ ജോൺസൻ്റെതായത് യാദൃശ്ചികമാവില്ല. എല്ലാ പ്രതികൂല അവസ്ഥകളോടും പടപൊരുതി , ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വേഗതയേറിയ വ്യക്തിയെന്ന വിജയപീഠത്തിൽ കയറി അവിടെ ചുവടുറപ്പിക്കും മുമ്പ് , പരാജയത്തിൻ്റെ പടുകുഴിയിലേക്ക് പതറി വീണ ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ കഥ എന്ത് പാoമാണ് അവർക്ക് നൽകിയത് എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല.

ദൃഢനിശ്ചയവും നിരന്തര പ്രയത്നവും ഉണ്ടെങ്കിൽ ആകാശം പോലും അപ്രാപ്യമല്ലെന്നും, ഉയരത്തിലിരുന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും ഒന്നാണ് എന്നു പഠിപ്പിച്ച സുനിത വില്യംസിനും , പരാജയത്തിൻ്റെയും പരിഹാസത്തിൻ്റെയും ആഴത്തിൽ ഉള്ള മുറിവുകളിൽ നിന്നും തിരികെ വന്ന് വീണ്ടും സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം വീണ്ടെടുക്കാമെന്നു തെളിയിച്ച ബെൻ ജോൺസനുമിടയിലെ ആ ഒരു ദിവസം രണ്ടു പെൺകുട്ടികൾക്കും ധന്യമായിട്ടുണ്ടാവും എന്നുറപ്പാണ്. അവരെ, വളരെ ആവേശത്തോടെ അവിടെ എത്തിച്ച അച്ഛനും അത് വളരെ അർത്ഥപൂർണമായ ഒരു ദിവസമായിട്ടുണ്ടാവും.

പോകുന്നതിനു മുമ്പ് അവർ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. ചിരപരിചിതരെ പോലെ അടുക്കളയിൽ കയറി, ഇഞ്ചിയൊക്കെ ചതച്ചിട്ട, നല്ല മസാല ചായ ഉണ്ടാക്കി തന്നു. ചായ കുടിച്ച് മന്ദീപ് ,സഖാവ് ബേബിയെ പോലെ കപ്പ് കഴുകി വെച്ചു. കുട്ടികൾ അടുക്കള തുടച്ചു വെച്ചു.

അവർ കാറിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ ,അങ്ങ് പടിഞ്ഞാറ് ,ഞാൻ വീണ്ടും ഉദിക്കുമെന്ന ഉറപ്പോടെ , സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നു . പകരം, കൊതിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ചന്ദ്രക്കല ഉദിക്കുന്നു .

വാങ്ങി കൊണ്ടുവന്ന പുസ്തകങ്ങൾ അടക്കിവെയ്ക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു. എന്തൊരു ലളിതസുന്ദരമായ ദിവസം.

ഇടയ്ക്കെങ്കിലും , എല്ലാ കുടുംബങ്ങളും അവരുടെ ദിവസങ്ങൾ ഇങ്ങനെ അർത്ഥപൂർണമാക്കിയാൽ ,ഇനി വരുന്ന അനകം തലമുറകൾക്ക് ഇവിടെ വാസ്യം സാദ്ധ്യമാണ്.

Natures canvas,live

 An eagle soaring up 

in the sky

A crow scurrying

Koel, on the window sill

 rehearsing its song

Sparrow darting towards a worm

Butterfly spreading its beauty

The stuttering Dragon fly 

steadying in the air

Meditating

Nature's canvas,

Live