Are we so barbaric?

 

Recently most of us were highly disturbed by a video of a man desecrating a dead body. In the video, the person seems to be having unimaginable joy while jumping on that deceased person. Are we humans so inhuman? Are we so barbaric? These are not new questions. For the last many decades this discussion is on.

There is a general feeling that human being is fundamentally violent and vicious. In his latest book called, “Humankind- A Hopeful History”, Rutger Bregman discuss this point in detail. In the book he shares the view point of Thomas Hobbes and Rousseau. While one school of thought says we are fundamentally evil, the other argue we are born with benevolence in our gene and it is the circumstance which define our character.

If that is the case, can it be the circumstances that drove this guy to the ghastly act? Even in jungle such brutality is unheard of. Off late there is big propaganda about the richness of our so-called culture. It cannot be that our culture advocates such violence. I would like to draw your attention to two instances from our epics.

In the first case we have  Bhishma, who was the grandfather of both Pandavas and Kauravas. He is the one who will decide the outcome of Kurushetra war. Due to some circumstances, he is fighting for Kauravas though his mind and blessings are with Pandavas. Nevertheless, this blessing is not evident in the war. He unleashes terror among Pandavas. At last, as per the story, Pandavas seeks his advice on how to kill him and with all benevolence he tells them the way. Accordingly, Bhishma was defeated the next day. As he fell on to the ground, upper part of his body was pierced with arrows so that he was hanging on an array of arrows. Seeing this, Arjuna, who in fact shot him down, arranged a head rest with the help of arrows and even made a bed of arrows at his feet. Bhishma can decide when he should die. He is bestowed with the boon to choose his time of death. Though he decided to end his participation in the battle, he was not yet ready to leave his body altogether. He was waiting for an auspicious time. So, when he was thirsty, it was Arjuna again, who shot an arrow so as to form a fountain of water which will quench his thirst. It may sound strange, but it is the same person who shot him who is trying to make his death as peaceful as possible.

In the second story from Ramayana, while Ravana was lying in the battle field, wounded fatally, Rama asked Lakshmana to go and pay his respect to Ravana and also to request him to part some of his wisdom. Lakshmana was aghast. They had taken all these troubles to kill this person and why should he pay respect and ask him to share his wisdom. Rama said, with all his vices, Ravana was a great scholar, devout and artist. He has got his punishment and is no more the same person. He is purified and before his soul departs Lakshmana should ask him to impart the wisdom and knowledge which he had acquired over years and after great penance. Lakshman, always dutiful, obeyed his brother and the epic gives great importance to this incident.

If this is the way even the enemies are respected, then what will explain such horrendous acts mentioned above? Is it because we are not taught the essence of these stories properly? Are there forces who are trying to corrupt us by misinterpreting our culture?

I personally like to believe that we are fundamentally peace- loving people. We wish to love and be loved. There is no denying the fact that there are agents constantly trying to lead us off from the path of harmony and compassion and push us to the path of hatred and hostility. Let us not fall prey to it. As Rousseau said, “ What wisdom can you find greater than kindness”.

ചക്രവ്യൂഹത്തിലെ പക്ഷി

 ചക്രവ്യൂഹത്തിലെ പക്ഷി

കുറച്ചു ദിവസമായി ശക്തമായ മഴയാണ്. പുറത്തിറങ്ങാൻ മടിച്ച് പലരും അവരവരുടെ അഭയ കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്ക് പിൻവാങ്ങുന്നു.  നനയാതിരിക്കാൻ ഇടമില്ലാത്തവർ ഒരല്പം മറതേടിയലയുന്നു.

പുറത്ത് കിളികൾ ആകെ പരിഭ്രാന്തരാണ്. നനഞ്ഞൊട്ടിയും, ഉറക്കെ കലപില കൂട്ടിയും അവ ആങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും പറക്കുന്നു. മഴനനയാത്തിടങ്ങളിൽ ചെന്നിരിക്കുന്നു. അസ്വസ്ഥരായി വീണ്ടും പറക്കുന്നു. ദിവസത്തിന്റെ താളം തെറ്റിയത്തിന്റെ അങ്കലാപ്പാവാം. മണ്ണിലും, പുല്ലിലും, മരത്തിലും ഇരതേടാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ ആധിയാവാം. എവിടെയും കലങ്ങിയെഴുകുന്ന മഴ വെള്ളം മാത്രമാണ്. അതിനിടയിൽ, ശരീരത്തിലെ നിറങ്ങളൊന്നും മഴയിലലിയാതിരിക്കാനൊരു ചിത്രശലഭം ചുമരിൽ പറ്റി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.

അതും നോക്കിയിരുന്ന് നേരം പോയതറിഞ്ഞില്ല. പെട്ടെന്നാണ് അകത്തെ മുറിയിലിൽ നിന്നുമൊരു കോലാഹലം കേട്ടത്. പതുക്കെ പോയി നോക്കുമ്പോൾ രണ്ട് അടയ്ക്കാകിളികൾ മുറിയിൽ വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ മനസ്സിരുണ്ടപ്പോൾ, ഒരല്പം ഇടംതേടി, വഴി തെറ്റി മുറിയിലേക്ക്  പറന്ന് വന്ന് കയറിയതാണ്. മുറിയുടെ ഇടുക്കവും അപരിചിതത്ത്വവും അവരെ ഭയചകിതരാക്കി. ചിറകടിച്ചവർ മുറിക്കുള്ളിൽ വട്ടംച്ചുറ്റി പറന്നു. ഫാനിലും, ജാലകച്ചില്ലിലുമൊക്കെ ശരീരമിടിച്ച് ഗതിയറ്റു. ജാലകപ്പുറത്തു നിന്ന് മറ്റു കിളികൾ അവരെ അശരണരായി തിരികെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം പകച്ചു . എനിക്കറിയാവുന്ന ഭാഷയിൽ അവരോട്, 'ഇതാണ് പുറത്തേക്കുള്ള വഴി ' എന്നു പറഞ്ഞു. എന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അവർ കൂടുതൽ നടുങ്ങി. അറിവിനാഴത്തിലെവിടെയോ തെളിഞ്ഞ അപായ സൂചനയിൽ ഭയവിഹ്വലരായവർ ചിറകിട്ടടിച്ചു. ഞാൻ സ്വരത്തിൽ കഴിയുന്നത്ര സൗമ്യത വരുത്തിയവരോട് പറഞ്ഞു, 'ഞാൻ നിങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കാൻ വന്നതല്ല, രക്ഷിക്കാൻ വന്നതാണ്. എന്റെ സ്വരത്തിലെ സൗമ്യത കേട്ട് ഞാൻ തന്നെ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. എനിക്കുള്ളിൽ ഇങ്ങനെയും ഒരു ഞാനോ? എന്നാൽ എന്റെ തരള സ്വരം അവരെ ഒരു തരത്തിലും ആശ്വസിപ്പിച്ചില്ല. എല്ലാവരുമായി പങ്കിട്ട് കഴിയേണ്ട ഭൂമിയെ ആയുധത്താൽ കൈയടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന ഈ വർഗത്തെ വിശ്വസിക്കരുതെന്ന് തലമുറകളായി അവയെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിരിക്കാം. 

അപ്പോൾ ഞാൻ പതുങ്ങിപ്പോയി ഒരു ജാലകത്തിന്റെ എല്ലാ പാളികളും തുറന്നിട്ടു, കർട്ടൻ അരികിലേക്ക് വലിച്ചു മാറ്റി. എവിടെയോ ഒരു വെളിച്ചം കണ്ട പോലെ ഒരു കിളി അതിലൂടെ പറന്നു പോയി. അഴികളുടെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ, പോറലേൽക്കാതെ, സമർത്ഥമായി ഒരു ശരവേഗത്തിൽ പറന്നു പോയ കിളിയെ ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. കൂട്ടത്തിൽ മിടുക്കൻ അവനാവാം. മറ്റവൻ എത്ര പറഞ്ഞു കൊടുത്താലും, അനുഭവിച്ചാലും പഠിക്കാത്തവനാണ്.

കൂട്ടുകാരൻ പോയത്തോടെ ഒറ്റപ്പെട്ട കിളി പേടിച്ചരണ്ട് ജാലകത്തിന്റെ അഴിയിൽ അളളിപിടിച്ചിരുന്നു. ഞാൻ തുറന്നു കൊടുത്ത വഴിയതിന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അത്ര ആകുലമായിരുന്നു ആ മനസ്സ് .  അത് തിരിച്ചറിയാൻ എനിക്ക് പ്രയാസമുണ്ടായില്ല. ജീവിതത്തിൽ പല വഴിയും പറഞ്ഞു തന്നിട്ടും നേർവഴി കാണാത്ത എന്നെ  ഒടുവിൽ അനുഗ്രഹിച്ച് പിരിഞ്ഞു പോയ ഗുരുവിനെ ഞാനോർത്തു. 

ഇനിയെന്തു ചെയ്യുമെന്നറിയാതെ ഞാൻ കുഴങ്ങി. ഓഫീസിൽ, അതി സങ്കീർണമായ സമസ്യകൾക്ക് അനായാസം പോംവഴികൾ കണ്ടുപിടിക്കുന്ന ഞാൻ ഒരു കിളിയുടെ നിസ്സാഹായവസ്ഥക്കു മുന്നിൽ ഇടറി പോയി. വാതിലടച്ച് അതിനെ മുറിയിൽ തനിയെ വിട്ടാലോ എന്നൊരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. അതു തനിയെ വഴി കണ്ടുപിടിക്കട്ടെ . അങ്ങിനെയാണല്ലോ ജീവിതം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്. എങ്കിലും അതിന്റെ കണ്ണിലെ ദൈന്യത മനസ്സിനെയുലച്ചു. പിന്നെ രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് അതിരുന്ന ജാലകത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. ഞാനടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ അതൊന്ന് പിടഞ്ഞൊതുങ്ങി. വിഹ്വലമായ കണ്ണുകളിൽ ജീവിതത്തിന്റെ സകല ഭയവും തളം കെട്ടി നിന്നു.ജാലകം തുറന്നപ്പോൾ അവിശ്വാസത്തോടെ അത് എന്നെ നോക്കി. പിന്നെ പുറത്ത് ബഹളം വെച്ച് കാത്തിരുന്ന കൂട്ടുകാരുടെ അടുത്തേക്ക് പറന്നു പോയി.

ഞാൻ അസാധാരണമായ എന്തോ ചെയ്യതതു പോലെ എന്റെ മുറിയിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. എന്നിൽ സർവ്വസാധാരണമായി നിറയേണ്ട ഒരു ഗുണമാണ് കരുണയെന്നത് മറന്ന്, എന്തോ വലിയ പുണ്യകർമ്മം ചെയ്തെന്ന പോലെ ഞാൻ അഭിമാനിച്ചു. ഒരു രക്ഷകന്റെ വേഷത്തിൽ അഹങ്കാരത്തോടെ അല്പനേരം അഭിരമിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു പ്രതിസന്ധിയുമായി ഓഫീസിൽ നിന്നും വിളി വന്നത്. ഒരിക്കലുമൊടുങ്ങാത്ത ചക്രവ്യൂഹങ്ങൾ .വീണ്ടും ജീവിതത്തിന്റെ സങ്കീർണതകളിലേക്ക് തിരിച്ചു ചെന്നപ്പോൾ അറിവിന്റെ ഒരിറ്റു നിലാവാരോ നെറുകയിലുറ്റിച്ചു.

എല്ലാ ചക്രവ്യൂഹങ്ങൾക്കും പുറത്തേക്ക് ഒരു വഴിയുണ്ട്. അത് കണ്ടെത്താനുള്ള ക്ഷമ വേണം. സ്വയം കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്ത വഴികൾ കാണിച്ചു തരാൻ അനേകരുണ്ട്. അവരിൽ വിശ്വാസം വേണം.

 ഒരല്പം കൂടി ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചാൽ,പലപ്പോഴും വഴി തെറ്റി,  അപരിചിതങ്ങളായ ഇടങ്ങളിൽ ചെന്ന് ഗതിയറിയാതെ വട്ടംചുറ്റി ഭയം കൊണ്ട് ചൂളുന്ന ഒരു പക്ഷിയാണ് ഞാൻ. മറ്റു ചിലപ്പോൾ മുറിയിൽ അകപ്പെട്ട പക്ഷിക്ക് വഴി തുറക്കുന്നവനും.

എങ്കിലും ഇതു രണ്ടും ഞാൻ തന്നെയാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് പറയാൻ മനസ്സിനിയും ഒരുപാട് പാകപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

How do they know it is spring?

 

How do they know it is spring?

 

When i took the potatoes out of

the refrigerator, it was frozen.

As I laid it on the kitchen slab

to cool it off a bit, I saw

few of them have sprouted!

Those soft tender hands

out of the womb, piercing the vagina

as if wailing for life.

Those slender fingers were soft

as I felt them.

They came from some field, far away

dug out of the soil, travelling miles across.

I brought it from the market and

kept it safely inside the dark

moist, freezing refrigerator,

shutting it out of the world around.

Still, how did the potatoes know

it was spring outside?

How could a frozen heart

sense the season from those dark crevices?

As the mother’s womb is throbbing

to give birth to another life,

to unfold those tiny green umbrellas

what should I do with them?

Cut and boil them, to treat

my friends, or

give it back to the earth for the mother

to hatch another one to life?

( Idea adopted from the book, Second Place)

ODDLY, IS IT MORE EVEN?

 

ODDLY, IS IT MORE EVEN?

In the morning an odd thought started haunting me. We have odd numbers and even numbers and both are important. Still why do we have a certain bias for the even numbers? What is so odd about the odd numbers and why even numbers are so even?

Even if I sleep alone in my double bed, there are always two pillows kept. While I do my exercise, the count of each exercise end up in even numbers. Our currency notes are predominantly even numbers (one rupee is extinct and five rupees will follow soon). I learned writing in two lined or four lined books. How many times your doctor had told you to take medicine for 11 days or 13 days? At petrol pump I end up filling petrol for 50,100,1000 …rupees. Usain Bolt set world records for 100 meters and 200 meters and not for 103 or 211 meters. While buying the shirt I felt 40 size too tight and the sales guy promptly gave me 42 which was loose; I asked for 41 and he said they don’t have such odd sizes. We normally agree to meet at 4 o clock or may be 8 o’clock, but never at 4.25 or 8.55 or even 4.13. Is it because 4.13 is not a good time to meet? When was the last time you bought 11 eggs from the shop or 9 for that matter? When my first two-wheeler arrived, my friend was less enthusiastic. He worriedly told me, your registration number, when added, becomes an odd number which is not auspicious, you won’t get a good buyer for the vehicle too. That time I countered him by arguing that I bought it to ride and not to sell. I should admit that my rational mind was affected by his superstitious reasoning.  So, I was wondering why do we generally tend to round off the numbers to even numbers?

When I shared this thought with my son and few friends, they came out defending the odd numbers. They argued that is not always correct. For example, football and cricket teams have 11 players each. Test match cricket is for five days. When we pay Shakun, we add one rupee and make it 51,101, or 1001. We shrink 30 CMS or 12 inches into one foot. Scientist friend reminded me about nine planets and nine holes in our body. Dancer friend said that we have nine rasas. The business man chipped in that BATA always have their price in odd numbers. For competitive exams we need to choose the odd man out.

These counter arguments were strong and sensible enough. That made me think that maybe I was prejudiced by my views. That is when the EVEN supporters came with much more evidences.

Of course, the competitive exams ask for the odd man out, but the questions normally have four options.  If you multiply an even number with another even or odd number you get an even number. However, if you multiply an odd number with and even number you will get only an even number. Cricket may have 11 players and test match can be for 5 days, but what is popular is 20-20 or 50 overs match and we get excited when a four or six is scored. Also don’t forget for football TEN is the most coveted jersey number. Further, we have four directions and seasons as well. For exams they ask you to write 300- or 500-words essays. The tax rate is generally even number, though it is not that evenly levied. Battery has two poles- positive and negative. A year can be 365 days, month 31 days and a week 7 days. But a day is 24 hours, each hour 60 minutes and each minute 60 seconds.

It seems EVEN supporters have an upper hand. That need not confirm them as the winners. Odd supporters can always turn up with something really odd. If we look at it closely the very philosophical argument of our culture revolves around the concept of Dvaitha and Advaitha. Probably here we can take a Socrates line of thinking and open up this topic for more dialogue.

I will be really interested to know your thoughts on it. Innately are we inclined to even numbers? Are we programmed to it or do we really have a fixation for even numbers? While waiting for your thoughts I also suggest that we should deliberately do something odd at times to break the pattern. May be buy 9 bananas next time or send your responses at an odd hour.

 

നീന്തൽകുളത്തിലേക്ക് ആവാഹിച്ച പുഴ

 

നീന്തൽകുളത്തിലേക്ക് ആവാഹിച്ച പുഴ

 

കുറച്ചു ദിവസം മുമ്പ് സുഹൃത്തിന്റെ വിളി വന്നു. അവനല്പം അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു.

“എന്താണെന്നറിയില്ല ഈയിടെയായി,അച്ഛൻ പുഴയിൽ പോയി കുളിക്കണമെന്ന് വാശി പിടിക്കുന്നു.”

ഒരു നിമിഷം എന്തു മറുപടി പറയുമെന്നറിയാതെ ഞാനുമമ്പരുന്നു.

“ഇന്നലെ രാത്രിയും ഒരുറക്കമുണർന്ന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞത്രേ ഞാൻ നാളെ രാവിലെ പുഴയിലാണ് കുളിക്കുന്നതെന്ന്. പുഴ അച്ഛനെ വല്ലാതെ പിടിച്ചു വലിക്കുന്നുണ്ട്”

അവൻ പറഞ്ഞറിയാം, വിശാലമായ, എന്നും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന പുഴയുടെ തീരത്ത് ജനിച്ചു വളർന്നയാളാണ്. ആ മനസ്സിൽ പുഴയില്ലെങ്കിലെ അത്ഭുതമുള്ളൂ.

“ അവിടെയടുത്ത് വല്ല പുഴയും....?” ഒരു പോംവഴി പോലെ ഞാൻ സംശയിച്ചു ചോദിച്ചു.

“ അടുത്തെവിടെ പുഴയുണ്ടാകാനാണ്? ഇനി വല്ല ഗംഗയുടെ തീരത്തേക്കും കൊണ്ടുപോകണം. അതിനു പറ്റിയ ശാരീരിക അവസ്ഥയിലല്ല അച്ഛൻ. ഫ്ലാറ്റിന്റെ മൂന്നാം നിലയിൽ നിന്നു പോലും അത്യാവശ്യമുണ്ടെങ്കിലേ ഇറങ്ങാറുള്ളൂ.”

അവൻ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാനുമോർത്തത്, നമുക്കരികിൽ ഇന്നു പുഴയെവിടെ. നഗരത്തിൽ മാത്രമല്ല നാട്ടിലേയും സ്ഥിതിയതു തന്നെ. ജീവിതത്തിന്റെ അകത്തും പുറത്തുമുള്ള പുഴകൾ വറ്റുന്നത് നാം അറിയുന്നില്ലല്ലോ.

അവന്റെ അച്ഛന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് വെറുമൊരു പുഴയല്ല. അതൊരു ദിവസത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്, പലതും ഒഴുക്കി കളയാന്നൊരിടമാണ്, ഒഴുക്കിനെതിരെ നീന്തി നേടിയ കരുതാണ്, ആഴങ്ങളിൽ ഊളയിട്ടതിന്റെ കുളിരാണ്, നിലാവുള്ള രാത്രികളിൽ കഴുത്തറ്റം വെളത്തിൽ മുങ്ങി കിടന്നു കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളാണ്, കുളി കഴിഞ്ഞ് മണൽത്തിട്ടിലിരുന്ന് സുഹൃത്തുക്കളോട് പങ്കു വെച്ച ആശങ്കകളാണ് , അങ്ങിനെ പലതുമാണ്. അവിടേക്ക് തിരിച്ചു പോകാനാവും ആ മനസ്സു കൊതിക്കുന്നത്.

“ അച്ഛന് ഓർമ അല്പം പതുക്കെയാണ്. അത് തെളിഞ്ഞും മറഞ്ഞുമിരിക്കുന്നു. അങ്ങിനെയുള്ള ആളോട് ഇവിടെയടുത്തൊന്നും പുഴയിലെന്ന് എങ്ങിനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കും?”

സുഹൃത്തിന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ എന്നിലേക്കും പടർന്നു. അച്ഛനമ്മമാർക്കു വേണ്ടിയെന്തും ചെയ്യാൻ മടിയില്ലാത്തവനാണ്. ഏതറ്റം വരെ പോകാനും തയ്യാറായവനാണ്. എന്നാൽ പുഴയെന്ന ഈ ചെറിയ സമസ്യക്കു മുന്നിൽ അവൻ പതറിപ്പോയി. ഇത് അവന്റെ മാത്രം കാര്യമല്ല. പഴമയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ കൊതിക്കുകയും, മുന്നോട്ട് കുതിക്കാൻ വെമ്പുകയും ചെയ്യുന്ന രണ്ടു തലമുറകൾക്കിടയിലാണല്ലോ നമ്മൾ പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

രണ്ടു മൂന്നു മാസത്തിനു ശേഷം അവന്റെ വിളി വന്നു.” ഞാനച്ഛനെ ചെറുതായൊന്നു പറ്റിച്ചു” അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അപകർഷതാ ബോധമുണ്ടായിരുന്നു. എന്താവും എന്നു ഊഹിക്കുന്നതിനു മുമ്പവൻ തുടർന്നു” പുഴയാണെന്നു പറഞ്ഞ് ഞാനച്ഛനെ ഇവിടെയടുത്തുള്ള പഞ്ചനക്ഷത്ര ഹോട്ടലിലെ നീന്തൽക്കുളത്തിലിറക്കി” അവൻ പറഞ്ഞതു മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്കൊരല്പം സമയമെടുത്തു. പ്രതികൂലമായ പ്രതികരണമൊന്നും എന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും ഉണ്ടാവത്തതു കൊണ്ടാവാം അവൻ തുടർന്നു.

“ വേറെ വഴിയൊന്നും കണ്ടില്ല. എന്നാലും നീന്തൽകുളത്തിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അച്ഛന്റെ മുഖമൊന്ന് കാണേണ്ടതായിരുന്നു. കവിളുകൾ തുടുത്തു, കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. അനാദിയായ ഒരുൾ വിളിയുടെ ഉറവിടം കണ്ടെത്തിയ പോലെ അച്ഛൻ ആവേശം കൊണ്ടു. വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ഞാനച്ഛനെ കുട്ടികളുടെ കടവിലിറക്കി”

കുട്ടികളുടെ കടവ് എന്ന പ്രയോഗം എന്നെ രസിപ്പിച്ചു. ആ നിമിഷത്തിൽ ആ നീന്തൽകുളം അവനും പുഴയായി മാറി; അവൻ സ്വന്തമച്ഛനെ കടവിലേക്ക് കൈപിടിച്ചിറക്കുന്ന അച്ഛനായി.

“ അരയോളം വെള്ളത്തിൽ അച്ഛൻ കുറെ നേരം നിന്നു. കൈകൾ കൊണ്ട് ചുറ്റും വെള്ളം തേവി. അടിത്തട്ടിലേക്ക് നോക്കി, ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി എന്തോ ഓർത്തിട്ടെന്ന പോലെ ചിരിച്ചു. ആ ജല സ്പര്ശമേറ്റപ്പോൾ അത് തൻ്റെ  പഴയ പുഴതന്നെയാണ് എന്ന് അച്ഛൻ കരുതിയിരിക്കണം. ആ തോന്നലിൽ ശരീരമാകെ തുടുത്തു. വെള്ളത്തിലൊന്ന് മുങ്ങി നിവരാൻ ശ്രമിച്ചു. ഒരിക്കൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ ശ്വാസം കിട്ടിയില്ല. എന്റെ കൈയിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ്, പോരെയെന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം കണ്ണടച്ച് ധ്യാനനിമഗ്നനായി. പിന്നെ അനുസരണയുള്ള കുട്ടിയെ പോലെ തിരിച്ചു കയറി. ദേഹം തുവർത്തി കൊടുക്കുമ്പോൾ , എന്റെ തലയിൽ കൈ വെച്ച് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു,’ സന്തോഷായി’.”

ആ ചിത്രം ഞാൻ മനസ്സിൽ കണ്ടു. പൂളിന്റെ അറ്റത്ത് ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയുടെ ആവേശത്തോടെ നിൽക്കുന്ന അച്ഛൻ , ചെയ്തത് തെറ്റായിപ്പോയോ എന്ന അങ്കലാപ്പോടെ അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന മകൻ.

ഒരല്പം ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെ അവൻ തുടർന്നു,

“ചൂടുള്ള കാപ്പി പതുക്കെ കുടിച്ച്, പേരക്കുട്ടികൾ പൂളിൽ നീന്തിത്തുടിക്കുന്നത് നോക്കി , മനസ്സു നിറയെ നിഷ്കളങ്കത നിറച്ച അച്ഛന്റെയരികിലിരുന്നപ്പോൾ വല്ലാത്ത കുറ്റബോധം തോന്നി. എന്നെക്കൊണ്ട് ഇത്രയേ കഴിയൂ എന്നേറ്റു പറയണമെന്നു തോന്നി.

മനസ്സറിഞ്ഞ അമ്മ മെല്ലെ തോളിൽ തൊട്ടു, പതുക്കെ പറഞ്ഞു.’സങ്കടം തോന്നേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല.എനിക്കും നിനക്കുമാണിത്  നീന്തൽകുളം, അച്ഛനിത് പഴയ പുഴ തന്നെയാണ്. ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ,ഇതു വരെ കിട്ടിയതൊക്കെ പ്രകൃതിക്കു തന്നെ തിരിച്ചു കൊടുക്കണമെന്ന് തോന്നും. അതാണ് അച്ഛൻ ചെയ്തത്. ഇനിയുള്ള ജീവിതത്തിനു വേണ്ടാത്ത എന്തൊ ഒന്ന് അച്ഛൻ ആ ജലത്തിൽ സമർപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. പഞ്ചഭൂതങ്ങളിലേക്കു തന്നെയുള്ള തിരിച്ചു പോക്കിന്റെ ആദ്യ പടിയാണത്. ഉള്ളിനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയിരുന്ന അനേകം കെട്ടുകൾ അഴിഞ്ഞതിന്റെ ശാന്തിയാണ് ആ മുഖത്ത്. ഗംഗയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ വടി വീട്ടിലെ ചെറിയ കുളത്തിൽ നിന്നും തിരിച്ചെടുത്ത പാക്കനാരുടെ കഥ നീ കേട്ടിട്ടില്ലേ. ഒന്നോർത്താൽ എല്ലാ ജലത്തിന്റെയും  സ്രോതസ്സ്  ഒന്നു തന്നെ.’പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖവും പ്രശാന്തസുന്ദരമായിരുന്നു.”

ഒരു നല്ല കഥാകാരന്റെ കരവിരുതോടെയാണ് അവൻ അത്രയും പറഞ്ഞത്. അതിന്റെ രസത്തിൽ ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു പോയി. എന്തോ ഒന്ന് അയവിറക്കി അവൻ വീണ്ടും തുടർന്നു.

“തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ , സ്വിമ്മിംഗ് പൂളിനെ പുഴയാക്കി മാറ്റിയതിലെ തമാശയോർത്ത് ചിരിച്ചു. ജീവിതം പലപ്പോഴും അങ്ങിനെയാണെന്നു തോന്നുന്നു, വളരെ സങ്കീർണമായ സമസ്യകൾക്കും വളരെ ലളിതവും, രസകരവുമായ പോംവഴികൾ കണ്ടെത്തിത്തരും.ഒരേ പുഴയിൽ രണ്ടു തവണയിറങ്ങാൻ കഴിയില്ല എന്നാണല്ലോ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. അച്ഛനെ കൊണ്ട് ഇനിയുമീ നീന്തൽകുളത്തിലക്കൊരു തിരിച്ചു വരവുണ്ടാകുമോ എന്നു വെറുതെയോർത്തപ്പോൾ , അച്ഛൻ, പിടിച്ചിരുന്ന കൈ വിട്ട് ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

മനസ്സിൽ നിന്നുമൊരിക്കലും ഒഴിഞ്ഞു പോകാത്ത ആ പുഴക്കടവിലേക്കാവാം”.

അവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതിനപ്പുറത്തേക്ക് രണ്ടു പേർക്കും മറ്റൊന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറച്ചു നേരത്തെ നിശബ്ദതക്കു ശേഷം ഞങ്ങൾ ഫോൺ ഡിസ്കണക്റ്റ് ചെയ്തു.