റഫി സാബും കിശോർദായുമൊക്കെ ചെയ്ത ചതി

 

റഫി സാബും കിശോർദായുമൊക്കെ ചെയ്ത ചതി

ചതിയെന്നത് കഠിനമായ പദമാണെന്നറിയാം. ഇവിടെ ആ വാക്കിനെ സ്നേഹാർദ്രമായ ഒരു പരിഭവമായി കണ്ടാൽ മതി. യേശുദാസ് , ജാനകിയമ്മ, ജയചന്ദ്രൻ തുടങ്ങിയ മലയാള പാട്ടുകാരോടൊപ്പം ഞാൻ നെഞ്ചിലേറ്റി നടന്നവരാണ് റഫി സാബും, കിശോർദായും, ആശാജിയുമൊക്കെ .പലപ്പോഴും ഇവരിലാരെയാണ് കൂടുതൽ ഇഷ്ടമെന്ന ചോദ്യമുയരാറുണ്ട്. കോഴിക്കോടുകാരനായ എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞ മറുപടിയാണ് അതിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. അവൻ പറഞ്ഞു, 'അത് പൊറൊട്ടയാണോ, ബീഫ് കറിയാണോ കൂടുതൽ നല്ലത് എന്നു ചോദിക്കുന്നതു പോലെയാണ്. രണ്ടും കൂടിയാലെ ശരിയാവുള്ളൂ. പക്ഷെ ചില സമയത്ത് പൊറൊട്ടയും, മറ്റു സമയങ്ങളിൽ ബീഫും ഒരു പൊടി കേമമാകാം. ഇത്തരം മഹാൻമാരായ ഗായകരെ ഭക്ഷണത്തിനോട് ഉപമിച്ചതിൽ ചിലർക്ക് അതൃപ്തി തോന്നാം. എന്നാൽ ഭക്ഷണത്തേയും, പാട്ടിനെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന കോഴിക്കോട്ടുക്കാർക്ക് ഇതിലും നന്നായി ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകാനാവില്ല.

ഇതൊന്നുമല്ല ഞാനെഴുതാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്. ഇവരെക്കുറിച്ചൊക്കെ എഴുതുമ്പോൾ ചിന്തകൾ  പിടിവിട്ടു പല വഴിക്കു പോകും

ചെറുപ്പത്തിൽ, പലരേയും പോലെ നാഷണൽ പാനസോണിക്കും , റേഡിയോയും വഴിയാണ് ഞാനും പാട്ടു കേട്ടിരുന്നത്. ദക്ഷിണേന്ത്യക്കാരനായിട്ടും, ഹിന്ദി സെക്കന്റ് ലാംഗ്വേജ് ആയിട്ടും (ഇംഗ്ലീഷിന് അത്തരം തരം തിരിവൊന്നുമില്ല), മലയാളം പോലെ തന്നെ ഹിന്ദി പാട്ടുകളും യഥേഷ്ടം കേട്ടിരുന്നു. ഒരല്പം സംഗീതം ഉള്ളിലുള്ളതു കൊണ്ടാവാം ഒന്നു രണ്ടു തവണ കേൾക്കുമ്പോഴേക്കും പല പാട്ടുകളും മനസ്സ് ഒപ്പിയെടുക്കും. ഇനി സംഗീതമില്ലെങ്കിൽ പോലും ആരുടെ മനസ്സിലാണ് ആ പാട്ടുകൾ പതിയാത്തത്? റഫി സാബിന്റെയും കിശോർദായുടെയുമൊക്കെ മാസ്മരിക ശബ്ദവും, അനിതരസാധാരണമായ ആലാപന ശൈലിയും പല പാട്ടുകളെയും പ്രിയമുള്ളതാക്കി. മനസ്സിൽ കേട്ടു പതിഞ്ഞ വരികൾ മൂളിയും, അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കു വെച്ചും യൗവനതീക്ഷണവും രാഗബന്ധുരവുമായ വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

എന്നാൽ ജോലിയന്വേഷിച്ച് ഉത്തരേന്ത്യയിലേക്ക് പോയപ്പോഴാണ് മുകളിൽ പറഞ്ഞ ചതിക്കുഴിയിൽ വീണത്. അവിടുത്തെ പാട്ടുകാർക്കും ആസ്വാദകർക്കും ഇടയിലിരുന്ന്, ഹിന്ദിയിലെ എല്ലാ പാട്ടുകളും മൂളിയപ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. എനിക്ക്  ഒരു പാട്ടിന്റെയും വരികളുടെ അർത്ഥമറിയില്ല. അതൊരു വലിയ പോരായ്മ തന്നെയായിരുന്നു. പല പാട്ടുകളും അവർക്കൊപ്പമിരുന്നു പാട്ടുമ്പോളും അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടു സംഭവിക്കുന്ന തെറ്റുകൾ നാണക്കേടുണ്ടാക്കുന്നതായിരുന്നു. അത്, ഒരു വിധം പാട്ടൊക്കെയറിയാമെന്ന അഹങ്കാരത്തിനേറ്റ പ്രഹരമായിരുന്നു.ഹിന്ദിയിൽ മുപ്പത്തഞ്ചും നാൽപ്പതും മാർക്കു വാങ്ങുന്നയെനിക്ക് ഈ വരികളുടെയൊക്കെ അർത്ഥം എങ്ങിനെയറിയാന്നാണ്. എന്നാൽ ഉത്തരേന്ത്യൻ സുഹൃത്തുക്കൾ ,അർത്ഥസമ്പുഷ്ടമായ ആ വരികളെ മനസ്സിലേക്കാവാഹിച്ച് പാടുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ ലജ്ജ തോന്നി. ഒപ്പം റഫി സാബിനോടും, കിശോർദായോടും ദേഷ്യവും. അവർ ഓരോ പാട്ടും ഇത്ര മനോഹരമായി പാടി, നേരിട്ട് ഹൃദയത്തിലേക്കൊഴിച്ചു തന്നതു കൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ മറ്റൊന്നുമോർക്കാതെ അത് നെഞ്ചിലേറ്റു വാങ്ങിയത്. അവരുടെ ശബ്ദത്തിന്റെ,രാഗതാളലയത്തിന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ മതിമറന്നതു കൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ പാട്ടുകളുടെ ആത്മാവിനെ തൊട്ടറിയാൻ ശ്രമിക്കാതിരുന്നത്? അകത്തേക്കു കയറാതെ, പുറംമോടിയിൽ ഞാൻ ഭ്രമിച്ചു നിന്നുപ്പോയ സ്വർണ്ണ ഗോപുരങ്ങളായിരുന്നു ആ പാട്ടുകൾ എന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ഈ ചതി എന്നോട് വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ ഞാനാ മഹാഗായകരോട്, മനസ്സാൽ  പരാതിപറഞ്ഞു.

മലയാളിയായ ഒരു സുഹൃത്ത് തന്നെയാണ് എന്നെയാ തങ്കഗോപുരങ്ങളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കൈപിടിച്ചു കയറ്റിയത്. അജ്ഞതയുടെ പാദുകം പുറത്തൂരി വെച്ച് ആ സ്വർണ്ണ സൗധത്തിനകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോഴാണ് ആ പാട്ടുകളുടെ യഥാർത്ഥ ഭംഗി ഞാൻ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞത്. ആ അനുഭവങ്ങൾ മുഴുവൻ ഇവിടെ വിവരിക്കാനാവില്ല. എങ്കിലും, " ഓ ദുനിയാ  കേ  രഖ് വാലേ , ചിങ്കാരി കോയി ബഡ്‌ക്കെ   , മേരാ കുച്ച് സാമാൻ എന്നൊക്കെയുള്ള പാട്ടുകളുടെ വരികളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നപ്പോഴാണ് ഇത്രയും കാലം ഞാൻ പലതും നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്നു എന്നു മനസ്സിലായത്. ആ വരികളുടെ അർത്ഥം മുഴുവനും ഗായകർ ആത്മാവിലേക്ക് ആവാഹിച്ചതു കൊണ്ടാണ് ഓരോ പാട്ടും ഇത്ര മനോഹരമായത്. ഓരോ വാക്കിന്റെയും പൊരുളറിഞ്ഞു പാടിയതു കൊണ്ടാണ് ഓരോ ഇതളായി വിരിഞ്ഞ പൂവുപോലെ പാട്ടുകളിൽ ഇത്ര സൗന്ദര്യം തുളുമ്പിയത്.കേട്ട് ഹൃദസ്ഥമാക്കിയതിൽ വന്ന പിഴവുകൾ, അർത്ഥമറിയാതെ പാടിയതിന്റെ തെറ്റുകൾ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വരികളുടെ അർത്ഥം കൂടിയറിഞ്ഞ് ആസ്വദിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഓരോ പാട്ടും മനസ്സിലെ ഗാന പ്രപഞ്ചത്തിലെ കൂടുതൽ തിളക്കമാർന്ന നക്ഷത്രങ്ങളായി.

അതിനു ശേഷം പല പാട്ടുകളുടെയും അർത്ഥമറിയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിൽ പൂർണമായും വിജയിച്ചു എന്നു പറയാൻ കഴിയില്ല. ചിലപ്പോഴൊക്കെ മുങ്ങിച്ചെന്ന് അടിത്തട്ടിലെ മുത്തുകൾ വാരാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും , കൂടുതൽ പ്രിയം പാട്ടിന്റെ ആലിലയിൽ വെറുതെയൊഴുകി നടക്കാൻ തന്നെയാണ്.

അങ്ങിനെ അല്ലലിലാതെ ഒഴുകുമ്പോഴാണ് ചില വരികൾ നമ്മെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് തള്ളിയിടുക. " പൽക്കോം കി ഛിൽമൻ ഉഡാക്കർ ഗിരാനാ, ഗിരാക്കർ ഉഡാനാ “ “ രിംജിം ഗിരേ സാവൻ" "ദിൽ ഛീസ്  ക്യാ ഹേ ".എന്നൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് എത്തിപ്പെട്ടതു പോലെ തോന്നും. ഒന്നുരണ്ടു ഉദാഹരണം പറഞ്ഞു എന്നു മാത്രം. എല്ലാവർക്കും ഇത്തരം ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട വരികളുണ്ടാവുമെന്നറിയാം.

 ചതിയെക്കുറിച്ചാണല്ലോ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്. അതെ, അന്ന് അതൊരു വലിയ ചതിക്കുഴിയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ എനിക്കറിയാം ചില ചതിക്കുഴികൾ നല്ലതാണ്. ഇതിൽ വീണതു കൊണ്ടാണല്ലോ ഹിന്ദി സിനിമാ ഗാനങ്ങളുടെ അകപ്പൊരുൾ കൂടുതൽ അനുഭവിക്കാനായത്. അതു കൊണ്ടാണല്ലോ റഫി സാബും കിശോർദായും ആശാജിയുമൊക്കെ എനിക്ക് കൂടുതൽ പ്രിയങ്കരരായിത്തീർന്നത്. അതു കൊണ്ടാണല്ലോ ഒരിക്കലും മായാത്ത വിധം മനസ്സും ചുണ്ടും അവരുടെ ഈണങ്ങൾ മൂളിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

 

 

The Cookie Man

 

The Cookie Man

He was known as “The Cookie Man”. Some thirty years back he was our Route Development Manager from USA. Whenever he visited, which he did for two to three weeks at a stretch, twice a year, he carried those small tins which had few delicious cookies in them.  That gave him this name.

When he offered me cookies for the first time I was amused. Then I realized that was his unique style. He will first offer you the cookies, then extend his warm huge hands, and while shaking it firmly, will introduce himself as the “Cookie Man”. Don’t be mistaken that his only virtue was offering those cookies. He was an excellent sales guy. Those days we had too many issues with their country. There were cultural, professional, attitudinal, language, and even time differences with their country and their style of working. He was the one who always built bridges to lessen those gaps and make our transactions smooth as much as possible. He was stern and assertive in his dealing but at the same time friendly, understanding and accommodative.

Those cookies were not a gimmick. Thirty years back at least we were not exposed to such sales tricks and techniques. It was his natural self. I remember even the customers used to wait for his cookies and appreciated his gesture.

Later in my life I have come across several sales guys with many tricks up their sleeves. I myself had attended sales training sessions that taught me various sales techniques, which I failed to apply effectively. I have interacted with numerous sales guys, who were incubated at the renowned Business Schools of the country, trying various new methods of sales. However, none of them remains etched in my mind as the COOKIE MAN does.

Why is that I still remember him even after almost three decades? When I evaluate it is because of the rare blend of professionalism and personal care. Those cookies were a symbol of care and concern. It was a commitment and a statement of trust. He was not carrying them in his luggage, but rather in his heart. Those two three weeks he spent in India were not very comfortable. He had to travel across the country, get used to our food, adapt to the time difference and above all deal with the unreasonable demands of our customers. ( I had a great personal experience with him. He attended my marriage which was held at a small town in Kerala. He spent a sleepless night at the hotel because he was terrified by a small lizard on the wall. He called the hotel guys for help. They were confused why someone is so frightened by a lizard and they never knew how to shoo away a lizard.)

He managed everything with great elan. Customers too realized that those cookies were not to impress them. That was just something he carried lovingly for them. Beyond those cookies he meant business and kept his promises. Today, my years of experience says it is not an easy combination to accomplish.

Whenever I get an opportunity to interact with marketing students or young sales guys, I always share this story about the Cookie Man. I ask them to learn something from him and try to apply those values in their personal and professional life. He was definitely different from others and what he subtly conveyed was strategy cannot always be a substitute for honesty and ingenuity.

Initially, a person carrying all those cookies while on sales calls looked bizarre. Later I witnessed how effectively he blended the sweetness of those cookies with the firmness of his promises. How efficiently he welded his personal charisma and character to his unwavering business commitments. How beautifully he has made his mark among a wide circle of people he interacted with.

Personally, I am bit disappointed with the new sales guys I interact with these days. They lack the professional approach and are devoid of any personal charm. So, when I deal with these half cooked sales guys; when I have various harrowing unprofessional experiences, I wonder, where the COOKIE MAN  has gone? Can I find someone like him again in life?

As they say genuinity and quality are rare to find.

വളർച്ച വിനയാകുമ്പോൾ

 

വളർച്ച വിനയാകുമ്പോൾ

 

നിലമറന്ന വളർച്ചയാണ് വിനയായത്. എന്റെ കാര്യമല്ല. വീടിന്റെ മുറ്റത്തു വളർന്ന മുരിങ്ങ മരത്തിന്റെ കാര്യമാണ്. എട്ടൊമ്പതു സെന്റിൽ വീട് വെച്ച്, ചുറ്റും ടൈൽ വിരിച്ച് , ചട്ടിയിലും ഗ്രോ ബാഗിലും ചെടികൾ നട്ടു വളർത്തി സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്‌ത്‌  വൈറലാകലാണല്ലോ ഇപ്പോഴത്തെ ട്രെൻഡ്. ഒരു മുറ്റം നിറയെ നിഴലു പരത്തി നിൽക്കേണ്ട  മാവിനെ ചെറിയ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കൂടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് ഒതുക്കുന്ന വൈരുദ്ധ്യത്തെ എനിക്കൊരിക്കലും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. മാവെന്നു പറയുന്നത് കുറെ മാങ്ങകൾ    ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന വൃക്ഷം മാത്രമല്ലല്ലോ. അത് , കുട്ടികൾക്ക് കയറി കളിക്കാവുന്ന ശാഖങ്ങളും, തണലും, മുറ്റമാകെ പൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന ഇലകളും, ഊഞ്ഞാലു കെട്ടുന്ന കൊമ്പും, കായ്ച്ചതിൽ പാതി കിളികൾക്കും അണ്ണാനുമൊക്കെ കൊടുക്കാൻ മനസ്സുമുള്ള  ഒരു ജൈവ വിസ്മയമല്ലേ ? കുട്ടികളെ പോലും പല ചട്ടികളിൽ, ആവശ്യമുള്ള അനുപാതത്തിനു രാസവളം നൽകി വളർത്തിയെടുക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് ഇതൊരു ആശ്ചര്യമല്ല എന്നെനിക്കറിയാം.

വീടു വെയ്ക്കുമ്പോൾ ചുറ്റും ടൈൽ വിരിക്കാതെ കുറച്ചിടം മണ്ണിനു വേണ്ടി   ബാക്കി വെച്ചത്ചെറിയ എന്തെങ്കിലും വെച്ചു പിടിപ്പിക്കാമെന്ന മോഹത്തിലാണ്. കെട്ടിടങ്ങൾ പൊളിച്ചതിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു തള്ളിയ മണ്ണിന് വളക്കൂർ വളരെ കുറവായിരുന്നു. അതു കൊണ്ട് നട്ടതൊന്നും ഗുണം പിടിച്ചില്ല.

അതിനിടയിലാണ് ഒന്നു രണ്ടു മുരിങ്ങാക്കമ്പ് കിട്ടിയത്. വീടിന്റെ വലതു വശത്തുള്ള മണ്ണിൽ ഒന്നിനെ  ശ്രദ്ധയോടെ കുഴിച്ചിട്ടു. അപ്പോൾ ഒരു കൊമ്പ് ബാക്കിയായി. ഇത്  വളരുകയൊന്നുമില്ലെന്ന പ്രവചനത്തോടെ അതിനെ ഉമ്മറത്തെ തുളസിത്തറയ്ക്കരികിൽ വെറുതെ കുത്തിവെച്ചു. മുറ്റത്ത് മുരിങ്ങ പതിവില്ലാത്തതാണ്. മറ്റുള്ള ചെടികളെ ശുശ്രൂഷിക്കുമ്പോഴും ഈ കൊമ്പിനെ അവഗണിച്ചു. മറ്റുള്ളവർക്ക്‌  സമൃദ്ധമായി കൊടുക്കുമ്പോൾ ഇതിന്റെ കടയ്ക്കൽ ഒരു കപ്പ്  വെളളമൊഴിച്ചാലായി.

ആ അവഗണയിൽ മനം നൊന്താവാം ആ കൊമ്പ് വാശിയോടെ വളരാൻ തുടങ്ങി. ക്ലാസ്സിൽ, മറ്റുള്ള കുട്ടികളെയൊക്കെ നിഷ്പ്രഭരാക്കി , എല്ലാ ചോദ്യത്തിനും ഉത്തരം പറയുന്ന മിടുക്കനെ പോലെ അത് അസൂയാർഹമായ വിധം വളർന്നു. തന്റെ ചുറ്റുപാടിന്റെ പരിമിതികളെ വകവെയ്ക്കാതെ അത് തളിർത്ത് അനേകം കൊമ്പുകളോടെ വളരാൻ തുടങ്ങി. ഏത് പ്രതികൂല സാഹചര്യത്തിലും നമ്മൾ തളരരുത് എന്ന മഹദ് വചനം പല മോട്ടിവേഷൻ സ്പീക്കർമാരും ആവർത്തിക്കുന്നത് യൂട്യൂമ്പിലൂടെ ഞാൻ ബാൽക്കണിയിൽ ഇരുന്ന് കേൾക്കാറുണ്ട്. അതും മുരിങ്ങാ മരത്തിന് പ്രചോദനമായി എന്നു തോന്നുന്നു. എല്ലാ വെല്ലു വിളികളെയും അതിജീവിച്ച്, മറ്റുള്ളവരെ പിന്നിലാക്കി, അത് അതി വേഗം മുകളിലേക്കുയർന്നു. ശാഖകളിൽ, മനസ്സിനെ കുളിരണിയിക്കുന്ന തളിരിലകൾ വിരിഞ്ഞു. ആ മരത്തിന്റെ വളർച്ച ഒരു ഉദാഹരണമാക്കി ഞാൻ മകനെ കുറെ ഉപദേശിച്ചു. എങ്ങിനെ വളരണമെന്ന് അതിനെ കണ്ടു പഠിക്കാൻ പറഞ്ഞു.

 ഫലം കണ്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ആ മുരിങ്ങ മരത്തിനോടുള്ള ഞങ്ങളുടെ സമീപനത്തിനും മാറ്റം വന്നു. മറ്റുള്ളവർക്കു കൊടുത്തില്ലെങ്കിലും  ഇതിന് ധാരാളം വെള്ളവും വളവും നൽകി. സാമാന്യം ഉയരമുള്ള മതിലിനപ്പുറത്തേക്ക് അത്  വളർന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ അഭിമാനിച്ചു. മരം ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ ഒരടയാളമായി. മുരിങ്ങമരമുള്ള വീട് എന്ന് ഞങ്ങളുടെ വീട് അറിയാൻ തുടങ്ങി. ഇലകൾ പറിച്ച് കൂട്ടാൻ വെച്ചും , ചുറ്റുമുള്ള വീടുകളിൽ പങ്കുവെച്ചും ഞങ്ങൾ  ആഹ്ളാദിച്ചു.

മുത്തശ്ശി മാത്രം , ഒരപായം തിരിച്ചറിഞ്ഞ പോലെ  സൂചന തന്നു . " ഒന്നും - ശരീരം, രാഷ്ട്രീയം, രാഷ്ട്രം, കച്ചവടം, വിദ്വേഷം, വിത്ത്, മതം, മരം - ഒരു പരിധി വിട്ട് വളരുന്നത് നല്ലതിനല്ല. ചുറ്റുപ്പാടുകളെ അറിയാതെ വളർന്നാൽ അത് എല്ലാവർക്കും ഒടുവിൽ വിനയാകും. അതിന് നമ്മൾ അനുവദിക്കരുത് ". മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ, കിട്ടിയ അവസരം മുതലാക്കി, എന്നെ ഉദ്ദേശിച്ച് അമ്മ കൂട്ടി ചേർത്തു - അത് താടിയും മുടിയുമായാലും.

അന്ന് മുത്തശ്ശിയുടെ വാക്ക് ഞങ്ങൾ വലിയ ഗൗരവത്തിലെടുത്തില്ല. മരമെത്ര ഉയരത്തിലേക്ക് വളരുന്നുവോ അത്രയും ആഴത്തിൽ അതിന്റെ വേരുകൾ തുരന്നിറങ്ങുമെന്ന് ഞങ്ങൾ ചിന്തിച്ചില്ല. ആവശ്യത്തിലധികം വളവും പ്രോത്സാഹനവും ലഭിച്ച മരം ആരെയും കൂസാതെ പടർന്നു പന്തലിച്ചു തുടങ്ങി. ആയിടെ വീട്ടിൽ വന്ന സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞു, അധികമൊന്നുമറിയപ്പെടാത്ത ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി പെട്ടെന്ന് നാടാകെ വളർന്നു തിടം വെച്ചതു പോലെയുണ്ട്.

അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോഴെ അതുയർത്തുന്ന ഭീഷണി ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞുള്ളൂ. അനുകൂല സാഹചര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ അതിന്റെ വേരുകൾ പെരുമ്പാമ്പിനെ പോലെ ഭീമാകാരങ്ങളായി. പല വഴി തേടിയലഞ്ഞ വേരുകൾ പലതരം ഭീഷണി മുഴക്കി. ചിലത് മുറ്റത്തെ അലങ്കരിച്ചു നിർത്തിയ ടൈലുകളെ  ഇളക്കിമറിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതുവരെ നിരപ്പാർന്ന മുറ്റത്ത് ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകൾ വന്നു. ചില വേരുകൾ സ്നേഹത്തിന്റെയും സാഹോദര്യത്തിന്റെയും മതിലിനെ ആക്രമിച്ചു തുടങ്ങി. മറ്റു ചിലത് കുടിവെള്ളമെത്തിച്ചിരുന്ന ജല സ്ത്രോതസുകളെ ഞെരിച്ചമർത്തി. പതുക്കെ പതുക്കെ അത് വീടിന്റെ അസ്ഥിവാരത്തിലേക്ക് നീണ്ടു തുടങ്ങി. മരത്തിന്റെ ഘനസാന്ദ്രമായ തണലിൽ മറ്റാർക്കും വളരാൻ കഴിയില്ല എന്നായി.

ഒന്നു നിയന്ത്രിച്ചില്ലെങ്കിൽ  അപകടമാകുമെന്നറിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ അതിന്റെ വലിയ കൊമ്പുകളൊക്കെ മുറിച്ചു കളഞ്ഞു. അതിന്റെ വളർച്ചയുടെ ഗതി നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അധികാരം ഞങ്ങളുടെ കൈയിലാണെന്ന് മരം തിരിച്ചറിയുമെന്ന് ഞങ്ങൾ വെറുതെ തെറ്റിധരിച്ചു.

എന്നാൽ അത് മറ്റൊരു മഴയ്ക്കു വേണ്ടി കാത്തു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മഴ പെയ്തപ്പോൾ , മണ്ണു നനഞ്ഞപ്പോൾ അത് പൂർവാധികം ശക്തിയോടെ തിരിച്ചു വന്നു. പഴയതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഉയരാൻ തുടങ്ങി.

 മുത്തശ്ശിയുടെ പഴമനസ്സു പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വളർച്ച എല്ലാവർക്കും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത വളർച്ച എല്ലാവർക്കും വിപത്താവും. നിൽക്കുന്ന ഇടവും , അവിടത്തെ സാഹചര്യവും നോക്കി വേണം വളരാൻ. ഒരവസരം കിട്ടിയെന്നു കരുതി , ചുറ്റുമുള്ളതിനെ മുഴുവൻ തച്ചുടച്ച്, അവഗണിച്ചു , വേരു പടർത്താമെന്നു കരുതരുത്. എത്ര വളരാൻ സാഹചര്യമുണ്ടായാലും ചില അതിർത്തികളെ , അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങളെ നാം ബഹുമാനിക്കണം. വീടിന്റെ അടയാളവും അഭിമാനവുമൊക്കെയാണെങ്കിലും മരം വീടോളം വളർന്നാൽ അത് ഭീഷണിയാവും. അന്നത്തെക്കാളും, തണലിനേക്കാളും അത് നൽകുക ഭയത്തിന്റെ വിത്തുകളാവും. മുകളിൽ പച്ച വിതാനിച്ച് നിൽക്കുമ്പോഴും സ്വന്തം മണ്ണിനെ തന്നെ കാർന്നു തിന്നുന്ന ദുഷ്ട കരങ്ങളെ കാണാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. എത്ര ഒളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും അതൊരു ദിവസം മറനീക്കി പുറത്തുവരും . അതിലെ അപകടം തിരിച്ചറിയും.

ഒടുവിൽ, മരത്തിനെ വേരോടെ പിഴുതുമാറ്റണമെന്ന കാര്യത്തിൽ ആർക്കും എതിരഭിപ്രായം ഉണ്ടായില്ല. അതിനെ നെഞ്ചേറ്റി നടന്നവർ പോലും അതിനെതിരായി. തനിക്ക് അനുവദിച്ചു കിട്ടിയ  ജൈവ വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് അതിക്രമിച്ച് കടക്കരുതെന്ന സാമാന്യ നിയമം അതു ലംഘിച്ചതാണ് എല്ലാവരേയും ചൊടിപ്പിച്ചത്.

ആദ്യം കൊമ്പുകളെല്ലാം മുറിച്ചു. തഴച്ചുവളർന്ന ശാഖകളെ   കടയ്ക്കൽ വെച്ചു വെട്ടി. പിന്നെ ചുറ്റുമാഴത്തിൽ കുഴിച്ചു. എല്ലാം തട്ടിത്തകർക്കാൻ പല വഴിക്കും ആർത്തിയേടെ പടർന്നു കയറിയ ഭീമാകാരങ്ങളായ വേരുകളെ ഒന്നൊന്നായി വെട്ടിയൊതുക്കി പറമ്പിന്റെ മൂലയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.

മുരിങ്ങ മരത്തിന്റെ അടയാളം പോലും ബാക്കിയില്ലാത്ത കുഴി നല്ല ചെമ്മണിട്ടു മൂടിയപ്പോൾ ഒരു സംശയം - ഇനിയിവിടെ എന്തു നടും? മുട്ടോളം മാത്രം വളരുന്ന, എന്നാൽ അനേകം കായകൾ നൽകുന്ന ഒരു മരം നട്ടാല്ലോ?

എന്തു നടണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചതിനു ശേഷം മതിയായിരുന്നു മരം മുറിക്കൽ, മകൻ പറഞ്ഞു.  ഉടനെ മുത്തശ്ശിയവനെ തിരുത്തി - ആവശ്യത്തിലധികം വളർന്നതിനെ, നമുക്ക് ഭീഷണിയായതിനെ ആദ്യം ഇല്ലാതാക്കണം. അതു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെയെന്ത് എന്നതിനുത്തരം പ്രകൃതി താനെ നൽകി കൊള്ളും

മുരിങ്ങ മരത്തിൽ നിന്നും പാഠമുൾക്കൊണ്ട് ഞാൻ, വേണ്ടതിലധികം വളർന്ന താടി വടിച്ചു, മുടി വെട്ടിയൊതുക്കി.

പരിഹാസത്തിന്റെ കൊമ്പ് കൊണ്ട് കുത്താനുള്ള അവസരം പാഴാക്കാതെ മകൻ ചോദിച്ചു, "അപ്പോൾ ഞാൻ മുരിങ്ങാ മരമാകണോ, ഗ്രോ ബാഗിലെ ചെടിയാകണോ?

നീ നിന്റെ മണ്ണിന്റെ രുചിയും, ഗുണവുമറിഞ്ഞ് വളർന്നാൽ മതി, എന്നിലെ തത്ത്വജ്ഞാനി ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

 ഇപ്പോൾ, കൂട്ടിയിട്ട ചെമ്മണിൽ, പെയ്തൊഴിയുന്ന കുളിർ മഴയിൽ എന്നെങ്കിലും, പ്രകൃതി വരദാനമായി നൽകുന്ന ഒരു വിത്ത്  പൊട്ടിമുളയ്ക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ഞാൻ മട്ടുപ്പാവിൽ കാത്തിരിക്കുന്നു.